W latach siedemdziesiątych rozwój techniki pozwolił na stworzenie pierwszych komputerów osobistych(to znaczy takich, które nie wymagały własnej elektrowni i osobnego pomieszczenia wielkości magazynu). Niestety pierwsze PC charakteryzowały się mało wygodną obsługą, wszystkie polecenia trzeba było wpisywać słownie, korzystając ze specjalnego języka rozumianego przez komputer. Poza tym niewiele osób mogło sobie pozwolić na zakup takiego urządzenia, gdyż cena najprostszego komputera przekraczała nawet kilka tysięcy dolarów. Osobami, które postanowiły ułatwić pracę z komputerem, byli dwaj szkolni koledzy, pasjonaci elektroniki – Steve Jobs oraz Stave Woźniak. Po pierwsze stwierdzili, że komputery powinny być tańsze i bardziej dostępne. W ten sposób w 1976 roku powstał pierwszy komputer Apple. Największą zaletą Apple I była jego niska cena, możliwość podłączenia do zwykłego telewizora i współpraca z magnetofonem jako nośnikiem pamięci. W szybkim czasie zaczęły powstawać kolejne odmiany komputerów Apple, które zdobywały sobie szerokie rzesze zwolenników.Jednak wciąż jednym z największych minusów komputerów była ich niewygodna obsługa. Nikt przy zdrowych zmysłach nie mógł bowiem odczuwać radości z pracowitego wpisywania poleceń rozumianych tylko przez komputer. Twórcy Macintosha postanowili rozwiązać ten problem. Okazało się, że już od wielu lat różne firmy i organizacje rządowe pracowały nad projektem GUI – graficznego systemu użytkownika. Jedną z tych firm był Xerox, z którego spora część pracowników przeszła właśnie do Apple. Dzięki temu komputery Macintosh zyskały ogromy atut – w miarę wygodny system operacyjny. Tymczasem konkurencja czyli, czyli PC była na etapie kolejnej odmiany testowego DOS’ a, Windows 1.0 tkwił dopiero w głowach programistów. Później po prezentacji Windows, szefowie Apple oskarżyli Biil Gates’a o kradzież ich pomysłu, co szef koncernu z Redmond skomentował w dosyć oryginalny sposób: ”Wiesz Steve, myślę że zachowujesz się tak, jakbyśmy byli sąsiadami tego bardzo bogatego człowieczeństwa imieniem Xerox. Kiedy ja mu zabrałem telewizor, pojawiasz się ty i krzyczysz że to nie w porządku, bo ty chciałeś go zabrać...”. Obydwie firmy skorzystały z pracy trzeciej choć niewątpliwie produkt Apple był bardziej dopracowany i stabilniejszy. Starsi użytkownicy PC zapewne pamiętają ograniczenia wynikające z konstrukcji takich maszyn (konieczność instalowania ściśle wyliczonych ilości pamięci RAM, przyjemność poszukiwania sterowników itp.). Te wady przez długi czas skutecznie utrudniały życie, jednocześnie wszystkie próby ich usunięcia były blokowane tłumaczeniami, że wtedy nowe PC nie będą zgodne ze starymi i trzeba będzie pisać od nowa wszystkie programy itd. Tymczasem twórcy Macintosha poszli zupełnie inną drogą. Po pierwsze zrezygnowali z monopolu firmy Intel, używając procesorów Mot. Takie posunięcie otworzyło przed programistami całkiem nowe możliwości. Również zarządzanie pamięcią w Maca’ach było o niebo lepsze. W dowolny sposób można było łączyć w nich różne wielkości modułów RAM. Po drugie Apple zaoferowało ciekawe rozwiązanie w dziedzinie samego sprzętu. Ponieważ firma ta sama kontrolowała produkcję komputerów, drukarek oraz akcesoriów, wszystko pasowało bez najmniejszych problemów. Nic więc dziwnego, że taka strategia spowodowała nadanie komputerom Macintosh miana „przyjaznych dla użytkownika”, ale trzeba pamiętać że dla PC w tym czasie powstawał dopiero Windows 3.0. Również dla Macintosha powstały pierwsze poważne programy DTP – DeskTop Publishing – służące